* سماوری که به عشق حسین می جوشد
   بخاررحـمـت او جـرم خـلـق می پوشـد

* موعد:روز اول محرم لغایت روز هفتم شهادت سالار شهیدان آقا اباعبدالله الحسین علیه سلام 
میعاد: پونک انتهای سردار جنگل شمالی انتهای خ لادن خ لاله ایستگاه صلواتی خادم الحسین

فرصت را مغتنم شمرده و به همه کسانی که با شناخت عمیق از اینجانب، در کامنت های پست قبلی ام گفته بودند من دوباره می روم و ۶ ماه بعد سرو کله ام پیدامی شود، ایولّا نثار می کنم.
و اما بعد، آمده ام که دیگر عین آدم بنویسم. ظاهراً آخرش هم تنها جایی که می ماند همین طرلان همایونیٍ خودمان است.
اما بعد از بعد، یکسری اتفاقات جالب و … افتاده که ذکر آنها خالی از لطف نیست :

1. محمد به ماهنامه سپیده دانایی بازگشته و دارد کارهایش را راست و ریست می کند که با کمک حسین وحدانی، بترکانند.
2. ما با کمک همان محمدِ فوق الذکر یک پایگاه خبری زده ایم هیتنا نام که می توانید از اینجا سری بهش بزنید. در زمینه اطلاع رسانی فناوری های پیشرفته یک حرکت هایی می زنیم.
3. ما یک تبلت پی سی اچ پی خریدیم که چیز مالی! است برای خودش. متأسفانه از آنجا که این عزیزِ دل، نیم فاصله نمی پذیرد و ما به شدت به این مقوله ی نیم فاصله عشق می ورزیم، اگر هرکدام از دوستان که اندک لطفی (هنوز) به حقیر دارند، کدی، چیزی به ما برسانند که این مشکل نیم فاصله را حل کند برایمان، از دور دستش را به گرمی می فشاریم.
4. ما یک دوربین کانون نیمه حرفه ای خریدیم و حالا که خریدیم، عجیب به این عکاسی پدرسوخته علاقمند شدیم. پس ممکن است به گذاردن عکس در این محل، مبادرت ورزیم. به عنوان نمونه یکی از این عکس ها تقدیم می شود.

انگشت همایونی ما !

بقیه عکسها در موضوعات نفس بریده ی شهر، عکس ماکرو، جوجو روی گل !، روی پروانا زوم اپتیکال می کنیم ! و غیره رو گذاشتم توی فوتوبلاگم.

من و محمد از دبيرستان سلام خداحافظي كرديم.

من از يازده ماه پيش تاكنون با سلام همكاري مي كردم.

پدرام می‌گف چن روز پیش تولد همسرش بوده و می‌‌خاسته همسرشو سورپریز کنه. برای همین تا ساعت ده و نیم شبِ تولد صبر می‌کنه و بعد یهو با گل و شیرینی و کادو سورپریزش می‌کنه. همسرش هم خیلی خوشحال می‌شه و می‌گه که کاملاً نا امید شده بوده و حسابی دپرس بوده و هزار تا فکر و خیال توی سر خودش پرورش می‌داده. در ضمن پدرام ادامه داد : “می‌دیدم که همسرم همینطوری داره دپرس و دپرس‌تر می‌شه و دیگه داره باهام دعواش می‌شه؛ ولی چاره‌ای نداشتم؛ باید منتظر مهمونا می‌موندم. وقتی با زبان بی‌زبانی داشت شکایت خودش رو از اینکه روز تولدش رو فراموش کردم بهم می‌گف، می‌خاستم توی چشماش نگاه کنم و بهش بگم که خیلی دوستش دارم و چه تدارکایی دیدم و چه کسایی رو دعوت کردم و می‌خام که حسابی سورپریز شه و یه روز به‌یادماندنی بشه براش… “

همینطوری که پدرام داش اینا رو میگف، داشتم فک می‌کردم خیلی واسه‌م پیش می‌آد که منتظر خدا هستم که یه حالی بده؛ ولی وقتی می‌بینم داره دیر می‌شه، نا امید می‌شم و از خدا شاکی می‌شم، دپرس می‌شم و … حالا خدا رو می‌بینم که توی اون ناراحتیای من می‌خاد توی چشمام نگاه کنه و بگه چقدر دوستم داره و فقط کافیه یه کم بهش اعتماد داشته باشم و دندون روی جیگر بذارم …

یه عمل جراحی کوچیک داشتم که خدا رو شکر اینروزا در دوره ی بهبودی هستم. عمل، خارج کردن یه کیست بود که 4-3 سال مهمون ما بود. عمل سینوس پایلونیدال عمل نسبتا ساده ایه ولی مراقبت ها و درد بعد از عمل طولانی و سخته.

اسفند منو کاملاً می‌بره تو فضای عید. واسه‌ی من بهترین ماهه ساله.

پ‌ن – این پی‌نوشت بیشتر مربوط به پست قبل می‌شه :

زندگی چون گل سرخیست پر از عطر و پر از برگ لطیف
یادمان باشد اگر گل چیدیم
خارو عطر و گل و برگ
همه همسایه دیوار به دیوار هم‌اند . . .

یکی از موضوعاتی که در موردش معتقدم، اینه که احساس خوشبختی،‌ نسبتِ محکمی با “سخت‌نگرفتن” داره. منظور من بیشتر کسایی هستن که هم به دیگران خیلی سخت می‌گیرن هم به خودشون. بذار واضح‌تر بگم؛ بعضی از ما استعداد زیادی داریم در زمینه‌ی ایجاد ساختار و قانون‌سازی برای مشاهداتمون. وقتی این استعداد رو به جای اینکه توی کار استفاده کنیم، بخایم زندگیش کنیم، می‌شه سخت گرفتن. خیلی از اوقات باید خودتو آروم بسپری به روزگار تا مزه‌ی خوشبختی رو بچشی. اینجور آدما باید بیشتر از اینها اعتقادشونو نسبت به اینکه توی زندگی بیشترِ وقتا دودوتا، چارتا نمی‌شه! تقویت کنن. عامیانه‌تر اینکه در مقابل زندگی شُل کن یه‌کم. ضمناً حرفِ من ناظر به زندگیِ فردیه و شاید در مورد مسائل اجتماعی خیلی صادق نباشه.

غلام همتِ آنم که زیر چرخ کبود

ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

سال‌های سال است که به موضوع سرنوشت و عاقبت، فکر می‌کنم. از 15-10 سال پیش تا حالا به این موضوع فک می‌کنم که اگه به دنیا نیومده بودم چی می‌شد؟ حالا که هستم، از دید یک ناظر بیرونی، چه شکلیم؟ اصلاً از نوجوونی به شدت علاقه داشتم از پوست خودم بیام بیرون و بتونم خودم و دیگران رو از دید یک ناظر بیرونی ببینم. ببینم که مهدی داره کجا می‌ره؟ چی‌کار می‌کنه؟ با کی می‌گرده؟ الان هم آرزومه!

هرمان هسه می‌گه : “زندگی هر
انسان جاده‌ای است که به نهانخانه‌ی وجودش منتهی می‌شود و همه‌ی تلاش او
در این مسیر انجام می‌گیرد.” احتمالاً منظورِ هسه هم این بوده که از تهِ دلت هرچی رو که بخوای، بهش می‌رسی؛ ممکنه دیر یا زود داشته باشه ولی می‌رسی.

اتفاقاتی که سال‌های اخیر افتاد، باعث شد بیشتر احساس کنم که اگه چیزی رو واقعاً از پنهان‌ترین گوشه‌های دلت بخای، تمام هستی برای تو بسیج می‌شن. تازه یه موقعی هم ممکنه ندونی یا یادت رفته باشه که از تهِ دل یه روزی یه چیزی رو می‌خواستی ولی یه روز خداوند اونو واست فراهم می‌کنه. البته این احتمالاً یه سنتِ عامه ولی بیشتر منظورِ من شامل خاسته‌هایی از جنسِ آگاهی و نگرش و منشه.

آخرش این‌که فک می‌کنم آخرش اونی می‌شی که از تهِ دل می‌خواستی بشی؛ نه چیزِ دیگه!